Μια πρώτη γνωριμία
Η Κοινότητα Ανιχνευτών πλαισιώνεται από εφήβους 15-19 ετών (τάξεις Λυκείου). Με έκδηλες ανησυχίες και πνεύμα κριτικό, ανακαλύπτουν, προτείνουν, αμφισβητούν, θέτοντας το λίθο της προσφοράς τους στην κοινωνία που σε λίγο τους ανοίγεται. Η σύμμετρή τους δραστηριοποίηση με τα έξι πεδία ενασχόλησης, οδηγεί τους Ανιχνευτές στην ολοκλήρωση της προσκοπικής τους εκπαίδευσης, ένα βήμα πριν ενταχθούν στο επιτελείο των βαθμοφόρων. Κάτω από τον ήχο της γλυκιάς κιθάρας και σε ακρογιαλιές φιλόξενες, η παρέα των Ανιχνευτών βιώνει ίσως το πιο γοητευτικό κομμάτι της προσκοπικής ζωής...
Το γοητευτικότερο κομμάτι
Σκέφτομαι τις ατελείωτες ώρες διαβάσματος, που κάνω συνήθως τα βράδια, κάτω από μια ηλεκτρική λάμπα. Φέρνω τότε στο μυαλό μου μερικές από τις αξέχαστες στιγμές που έχω ζήσει στον Προσκοπισμό, τις συζητήσεις δίπλα σε μια λάμπα θυέλλης, τα τραγούδια κοντά στη φλόγα μιας πυράς, τις βραδινές περιπέτειες κάτω από το φωτεινό φεγγάρι και τη λάμψη των αστεριών που μας βοηθούν πάντα να βρούμε το δρόμο μας.
Πολύ θα ήθελα να ξεφύγω από τις υποχρεώσεις και το άγχος τής καθημερινότητας. Πόσο διαφορετικά θα ήταν τα πράγματα, εάν είχα αυτήν τη μοναδική ευκαιρία να ξεφύγω και να ζήσω κάτι μαζί με την παρέα μου... Κάτι που όλοι μαζί θα είχαμε σκεφτεί και θα είχαμε αποφασίσει να κάνουμε... Κάτι που όλοι μαζί θα σχεδιάζαμε και θα συντονίζαμε για να το φέρουμε σε ένα επιτυχές πέρας...
Οι εμπειρίες μας από το μονοπάτι αυτό της ΑΛΗΘΙΝΗΣ ΖΩΗΣ θα γίνονταν ακόμη περισσότερες και οι δεσμοί φιλίας μεταξύ μας ακόμη πιο δυνατοί, επειδή η ΔΡΑΣΗ, η ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ και η ΕΡΕΥΝΑ ποτέ δεν πρόκειται ν' ΑΝΙΧΝΕΥΘΟΥΝ μέσα στην καθημερινότητα...
Αυτό το μονοπάτι θέλω να το ακολουθήσουμε μαζί. Θέλω να βιώσουμε μαζί το πιο γοητευτικό κομμάτι τής προσκοπικής ζωής.
Καλωσόρισες στην Κοινότητα!
Γιώργος Χαριτωνίδης, Γλώσσα
Ψάχνοντας για κοχύλια
Όπως το κοχύλι προστατεύει τον οργανισμό που κρύβει μέσα,
"αποτελεί γι' αυτόν μια ασπίδα",
έτσι και το αρχιτεκτονικό αυτό θαύμα της φύσης,
που από το μηδέν ξεκινώντας
μεταμορφώνεται σε ναό ποικίλων σχημάτων και χρωμάτων,
σκέφτηκα ότι ένα κοχύλι θα ήταν το καλύτερο θαλασσινό
ναυτοπροσκοπικό
φυλαχτό για Σένα
Για ένα παιδί που δειλά
πλην όμως συνειδητά
μου ζητά να πλεύσω μαζί του στη θάλασσα
Σε μια θάλασσα που βρέχει Εθνικούς Δρυμούς
και εθνικούς "νησιώτικους ακρίτες"
Σε μια θάλασσα που βρέχει τη Βεργίνα
το Ηρώδειο και το Παρθενώνα
Σε μια θάλασσα που βρέχει τον άνθρωπο
Σε μια θάλασσα που βρέχει την Ελλάδα
Σε μια θάλασσα που βρέχει το Θεό
Αυτή τη θάλασσα διάλεξα για τροφή του κοχυλιού
που κρατάς
Όσο περισσότερο ανοίξεις τα πανιά σου να την κατακτήσεις,
τόσο ομορφότερο και μεγαλύτερο θα γίνεται
το κοχύλι σου
Θα φτάσει έτσι μια μέρα
που ασβέστιο στο κέλυφός του θα είναι τα βιώματά σου μέσα
στην Κοινότητα
και χρώματά του οι εμπειρίες που απέκτησες από αυτά
Κι όταν σε κάποια δύσκολη ως άνθρωπος βρεθείς στιγμή
μες στη ζωή σου,
βάλτο στο αφτί σου
Βάλε, την μεγάλη τότε, "ασπίδα" στο αφτί σου
και άκου
Ακου τους φίλους σου, άκου τις αναμνήσεις
άκου την Κοινότητα...
Κώστας Χαλβές, Άλμπατρος